(ένα γλυπτό του Cem Erkal και ένα ποίημα της Didem Tarlali)

 Μία από τις γιαγιάδες μου δε μπορούσε να πάρει μαζί της την καρδιά της.
Και την άφησε στη θάλασσα της Κρήτης.
Σου το είπα.
Γίνεσαι μια φωλιά από δύναμη, όταν κυλάω από πλευρά σε πλευρά.
Αναπαύομαι στη δροσιά σου.
Πάντα μου λες:
Πάρε το δρόμο, ανακάλυψε τα μυστήρια της Κρήτης.
Αλλά Ηρακλή,
Αν ήξερα σε ποιον να πάω όταν η καρδιά μου έσπαγε, θα ερχόμουν.