Με αφορμή την πρώτη από τις τέσσερις συναυλίες για τα 40 χρόνια Λαβύρινθος, που πραγματοποιήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα, μπροστά στη δεύτερη που θα πραγματοποιηθεί αυτή την Παρασκευή, καθώς και με βάση τα μουσικά και άλλα γεγονότα αυτού του καλοκαιριού, ακολουθούν λίγα λόγια για τη μουσική που ανθίζει, την ύπαιθρο, και τη φροντίδα που και οι δύο χρειάζονται.

 

Όπως με πολλές αφορμές διαπιστώνεται, μετά από τα τελευταία χρόνια και σε συνθήκες φαινομενικής κανονικότητας, είναι ομολογουμένως δίκαιη η δίψα για μεγάλα μουσικά γεγονότα, για μουσικές συναντήσεις, για παραστάσεις και συναυλίες που πραγματοποιούνται φέτος σε ανοιχτούς χώρους. Και είναι αλήθεια ότι τα γεγονότα αυτά πραγματοποιούνται σε μεγαλύτερη συχνότητα αυτό το καλοκαίρι, τόσο στην Κρήτη όσο και αλλού, προκαλώντας μεγάλη συμμετοχή από το εκάστοτε κοινό. 

 

Μια τέτοια συναυλία ήταν σαφώς και η συναυλία της προηγούμενης Παρασκευής με 14 μουσικούς ταυτόχρονα στη σκηνή να μας παρουσιάζουν μια παράσταση με συνθέσεις του Ross Daly,  ένα συνόλο αποτελούμενο κυρίως από την ορχήστρα Μίτος, αποτελούμενη αυτή τη χρονιά από μαθητές και δασκάλους στα σεμινάρια του Μουσικού Εργαστηρίου "Λαβύρινθος", μαζί με τον ίδιο το δημιουργό καθώς και το Βασίλη Σταυρακάκη. Και είναι αλήθεια πως το τελικό αποτέλεσμά της, δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο, ίσα ίσα έδωσε την εικόνα ενός εντυπωσιακού θεάματος ακόμα και στους λιγότερο εξοικειωμένους. Οφείλει κανείς λοιπόν να συνομολογήσει, παίρνοντας υπόψη  τους παραπάνω λόγους, αλλά και τα γεγονότα των τελευταίων χρόνων, πως τόσο το μουσικό αποτέλεσμα, όσο και η όλη ατμόσφαιρα, αυτή της συναυλίας, ήταν κάτι που μας έλειψε.

 

 

Υπάρχουν ωστόσο και άλλες προεκτάσεις.

Τα τελευταία χρόνια, η μουσική εκφραστικότητα, η θέση  του μουσικού, αλλά και ο ρόλος αυτού που απλώς παίζει ή μαθαίνει μουσική επίσης κλονίστηκε αρκετά και το γεγονός αυτό έχει αφήσει ακόμα υπάρχουσες τις συνέπειές του. Παρά το γεγονός ότι η παραπάνω συνθήκη έδωσε τη δυνατότητα για την ανάπτυξη νέων μεθόδων, πρακτικών και δημιουργικών ιδεών, μουσικών ομάδων και σχημάτων και για την αξιοποίηση της δημιουργικότητας και νέων μέσων, η μουσική έκφραση, όσο και αν δείχνει αυτό το καλοκαίρι να παραμένει εκεί, πιο ώριμη αναπτυγμένη, ανθίζουσα, πολύμορφη και ανυπόμονη, παραμένει  επίσης σε μία ευαίσθητη θέση και χρίζει της φροντίδας όλων, αρμοδίων, μουσικών, κοινού, συμμετεχόντων, από όποια θέση και αν βρίσκονται.

Ιδιαίτερη παραμένει ωστόσο και η υπόθεση της υπαίθρου και πιο ειδικά των συνθηκών στη συγκεκριμένη πλευρά της. Η συναυλία της προηγούμενης Παρασκευής καθώς και οι επόμενες τέσσερις που θα ακολουθήσουν, πραγματοποιούνται στο φυσικό τους χώρο, τον Κήπο του Μουσικού Εργαστηρίου Λαβύρινθος, μέσα σε ένα Χουδέτσι που μαζί με την ευρύτερη περιοχή ακόμα μετράει τις πληγές του, με κτίρια ακόμα δυσλειτουργικά και άδεια και δεν είναι τυχαίο πως για πρώτη φορά στα πρόσφατα χρονικά, τα πολυάριθμα σεμινάρια του Μουσικού Εργαστηρίου πραγματοποιούνται φέτος στο νομό Ρεθύμνου, μιας και ήταν φάνηκε αδύνατο να διεξαχθούν στις υποδομές της εδώ περιοχής. Τα παραπάνω, τόσο για τα ίδια τα γεγονότα που γεννιούνται εδώ, όσο και για την ίδια την περιοχή, τις ανάγκες και την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, αποτελούν έναν ακόμα λόγο που τόσο  τέτοια μουσικά γεγονότα, όσο και η μουσική έκφραση γενικότερα, χρίζει επιπρόσθετης φροντίδας.

 

Οι συναυλίες στο Χουδέτσι συνεχίζονται, τα μουσικά γεγονότα στην περιοχή και αλλού επίσης. 

 

Ευτυχώς και σε αυτές τις συνθήκες, παραμένουν πολλοί αυτοί που ακόμα παίζουν μουσική, μουσικοί και μη, κυρίως δε παραμένει πλούσιο και δημιουργικό το όλο φάσμα της μουσικής έκφρασης. 

 

Ευτυχώς επίσης, αυτό το φάσμα παραμένει πολυδιάστατο, με φόρμες νέες και παλιές, χωρίς να καθορίζεται αποκλειστικά από άλλα εξωτερικά κίνητρα ή έστω χωρίς αυτά τα κίνητρα να αποτελούν εμπόδιο γι αυτό. 

Ευτυχώς τέλος, αυτή η μαγεία αφορά γοητεύει και αγγίζει όλο και περισσότερους. 

 

Ίσως φροντίζοντας τη μουσική έκφραση, τη δυνατότητα αυτή να ξεδιπλώνεται, σε χώρους εσωτερικούς, εξωτερικούς και άλλους, πληγωμένους και μη, προετοιμασμένη ή αυθόρμητη, πάνω από όλα ελεύθερη και αξιοπρεπής, σεβόμενοι αλλά και ανοιχτοί όταν έρθουμε σε επαφή μαζί της, φροντίζουμε και τον ίδιο μας τον εαυτό.