Περιοδικό: Ροβιόληδες: παρουσίαση δίσκου

γράφει ο ακροβάτης

Ακούσαμε και σας παρουσιάζουμε, την πρώτη ολοκληρωμένη, ομώνυμη δουλειά του συνόλου "Ροβιόληδες", που μόλις χθες, φύτρωσε στον ιντερεντικό αέρα.

Οι "Ροβιόληδες"είναι οι Άκης Πιτσάνης (φωνή, κιθάρα), Βαγγέλης Πασχαλίδης (σαντούρι), Περικλής Βραχνός (βιολί).

Όπως διαβάζουμε:

"Το μουσικό τρίο Ροβιόληδες σχηματίστηκε στη Θεσσαλονίκη το χειμώνα του 2009. Το ρεπερτόριο που πραγματεύονται είναι η αστική λαϊκή μουσική της πρώιμης εποχής της ελληνικής δισκογραφίας με πρωταγωνιστές τους συνθέτες της Σμύρνης και της Πόλης. Το ηχόχρωμα του σχήματος παραπέμπει στο σμυρναϊικο σαντουροβιόλι σε συνδυασμό με την τέχνη του αμανέ. Σαν μουσική ομάδα σέβονται κι ακολουθούν τον κλασικό -πλέον- ήχο του νοσταλγικού γραμμοφώνου, με προκείμενες προτάσεις σύγχρονης αισθητικής που έχουν να κάνουν με τον ήχο τους. Στο ενεργητικό τους έχουν εμφανίσεις σε μουσικές σκηνές, συναυλίες και παραστάσεις σε όλο σχεδόν τον ελλαδικό χώρο."

Τα παραπάνω είναι όντως ξεκάθαρα στο δίσκο. Τα όσα μπορεί κανείς να ακούσει παραπάνω, αποτελούν όντως μια σειρά από επιλογές από τη μουσική της Πόλης και της Σμύρνης, μέσα από το σαντουροβιόλι, το ταξίμι, την ερμηνεία ή τον αμανέ, με έναν ήχο γλυκό και κανταδόρικο, ένα ήχο που ούτε παραπέμπει απόλυτα σε κάτι παρελθοντικό ή απλά τεχνικά σωστό, με ένα ήχο που διατηρεί το ύφος του γραμμοφώνου, διατηρεί επίσης το στοιχείο της έκπληξης και της φρεσκάδας, ειδικά για τους μουσικά "αμύητους",μιας και περιλαμβάνει μουσικές παρεμβάσεις που διαρκώς δηλώνουν την άποψη και τη γνώση των συντελεστών, σε ένα ταυτόχρονα νέο αλλά και γνήσιο ύφος.

Κάπως έτσι το μουσικό νήμα παραμένει άκοπο, ακόμα και αν κανείς δεν προσεγγίσει το δίσκο με βάσει το παρασκήνιο, τη μουσική πληροφορία των τραγουδιών, ή το σημείωμα που τον συνοδεύει. Από την "Καδριοκλέφτρα" του Γιάννη Δραγάτση που ξεκινά το άκουσμα, την εξαιρετική απόδοση του "Έχω μεράκι έχω νταλγκά" του Αντώνη Διαμαντίδη που ακολουθεί, μέχρι το "Για σένα μαυρομάτα μου" του Σπύρου Περιστέρη και τη "Βαγγελίτσα" του Γιάννη Παπαϊωάννου, όλα τα ακούσματα, μας κρατάνε αφενός εκεί, με το συναίσθημα και την εκφραστικότητα, με το ύφος, την απόδοση και την ερμηνεία, μας βάζουν στο κλίμα της Πόλης, της Σμύρνης και εκείνης της εποχής. Μαζί με αυτά, ακούσματα φαινομενικά διαφορετικά, ωστόσο όχι τόσο, όπως το "Γυαλό-γυαλό" του Γρηγόρη Ασίκη, κυρίως δε ο "Ντούλας", παραδοσιακό της Χαλκιδικής και το "Μ'έκαψες γειτόνισσα", παραδοσιακό της Πόλης, έρχονται και δένουν, τόσο για να επιβεβαιώσουν τα παραπάνω, κάνοντας φανερή μια σύνδεση μεταξύ τους, όχι τόσο απρόσμενη, αλλά φυσική.

Και όταν ο δίσκος τελειώνει, όλα όσα ακούσαμε, μας έκαναν να θέλουμε να τον ακούσουμε ξανά, χωρίς διάθεση κολακείας ή εξιδανίκευσης, να προσεγγίσουμε τα κομμάτια του παρατηρώντας τις λεπτομέρειες, προσέχοντας τις παρεμβάσεις, ανακαλύπτοντας ξανά τις εικόνες, τις ιστορίες και το όλο ύφος. Αυτό σίγουρα αποτελεί προτέρημα για μια μουσική δημιουργία ειδικά στις εποχές που ζούμε, σε εποχές πολιτιστικής καραντίνας, μεγάλης ωστόσο από ό,τι φαίνεται έμπνευσης και δημιουργικότητας.

Ροβιόληδες: παρουσίαση δίσκου

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου